Kleine stapjes vooruit worden grote sprongen
Vandaag, 27 juli, ben ik ontsnapt uit het gips. Voor 8 weken lang had ik een innige relatie met de bank en met het gips rondom mijn been. De eerste twee weken waren een hel, het slapen ging slecht en alles wat vanzelfsprekend was, was dat ineens niet meer. Lopen, koffie drinken, wassen en dan heb ik het nog niets eens over naar de wc gaan.
Wat me heeft verbaasd is de gewenning. Nadat mijn nietjes uit de kniewond waren gehaald en het gips vervangen was, ging alles bergopwaarts. Lopen ging steeds beter en ik kon steeds meer en meer. Het lopen zonder krukken was een echte mijlpaal, twee handen vrij! En ook kon ik zelf weer douchen, zonder hulp (wat fijn!). Wat echter niet veranderde was mijn bewegingsvrijheid. Verder dan 200 meter kon ik niet lopen zonder buitenadem te raken en een dikke voet te krijgen. Ik was dus beperkt.
Maar dat went. Dat alles uiteindelijk went, dat wist ik wel. Maar zo snel. Binnen 6 weken was ik gewend aan het constant binnen zitten en af en toe naar buiten gaan. De beperking voelde niet meer als een beperking, maar als normaal. En nu ik bevrijd ben uit het gips voelt elke stap als een sprong vooruit, ik ben zo blij dat het gips eraf is. Ik ben zo blij als ik mijn knie weer een beetje kan buigen, ik ben zo blij dat ik weer recht op een stoel kan zitten en dat ik mijn been gewoon laag op de grond kan houden. Ik ben zo blij als een klein kind met al deze kleine stapjes. Wat fantastisch, ik voel me een blij man. Ik zou zeggen, lang leve de knie-operaties.
